| De belangrijkste punten van het
Humanisme van Maslow zijn de opeenvolgende behoeften om te bevredigen
en de net besproken zelf-actualisatie en topervaringen. Hoe deze
laatste twee precies bereikt konden worden, was hem niet geheel
duidelijk. Het was hem alleen bekend dat het bestaat. Dit alles
is door onderzoek naar voren gekomen. Hij heeft uit een grote groep
van zo'n drieduizend personen diegenen geselecteerd die volgens
hem voldeden aan de voorwaarde van aanwezigheid van de drang naar
zelf-actualisatie, of er tenminste dicht bij in de buurt stonden.
Ook een aantal bekende personen betrok hij in zijn onderzoek. Dit
laatste gebeurde door de gegevens die over de persoon bekend waren
te bestuderen.
Een van de eerste ontdekkingen bij het onderzoek van Maslow naar
de groep zelf-actualiseerders, was dat ze een beter waarnemingsvermogen
hadden. Ze prikten veel eerder door onechtheid heen en beoordeelden
situaties veel beter. Dit was geen kwestie van smaak, maar het kwam
louter en alleen door de betere beoordeling. Maslow is van mening
dat smaak ook niet bestaat. Het is een kwestie van een beter waarnemingsvermogen.
Dit komt doordat de zelf-actualiseerders meer zelfvertrouwen hebben,
geen vooroordelen hebben en zich niks laten aanpraten waar ze zelf
niet in geloven. Door deze situatie zijn ze in staat tot betere
waarnemingen, want er zijn geen andere factoren aanwezig dan alleen
de waarneming.
Zelf-actualiseerders zijn veel meer zichzelf en veel ontspannender.
Schijngedrag, drukdoenerij, oneerlijkheid, valsheid, onzekerheid,
ze kennen het gewoon niet. Over onjuiste toestanden, zoals agressie
en kwetsen, kunnen ze zich wel druk maken, want het past niet in
de wereld die zij voor ogen hebben. Het is een ander soort mensen
die vaak onopvallend aanwezig zijn. En er gaat een bepaalde rust
van hun uit die vrij natuurlijk overkomt. Over het algemeen heeft
hij zijn eigen gedragsregels die niemand hem oplegt en de zelf-actualiseerder
is veel ruimdenkender en spontaner. Zijn gedrag ligt qua levenshouding
dicht bij die van een kind.
De niet-zelf-actualiseerders worden veel meer gedreven door hun
tekortkomingen van behoeftes, of beter gezegd door hun tekorten
van de behoeftes te herstellen. De zelf-actualiseerders zitten in
een geheel andere situatie want er zijn weinig of geen onbevredigde
behoeftes (anders waren ze geen zelf-actualiseerders). Hun drang
is daarom heel anders. Het is meer ter eigen voldoening omdat ze
er plezier in hebben en niet om hun tekortkomingen op te lossen.
Muziek spelen omdat het leuk is, of muziek spelen voor de bewondering
of het applaus, geeft aan dat er verschillende beweegredenen zijn.
Iemand die het echt voor zijn plezier doet, speelt het liefste in
afzondering, terwijl de aandachtzoeker het liefste zoveel mogelijk
bewondering en aanbidding heeft. Dit geeft namelijk een gevoel van
erkenning. Krijgt men applaus, dan voelt men zich beter. Wordt men
uitgefloten, dan zal de stemming behoorlijk dalen.
Als zelf-actualiseerders zich bezighouden met problemen, zijn dat
meestal problemen die buiten hun zelf liggen. Het feit dat men zelf-actualiseerder
is, duidt er namelijk al op dat men geen of heel weinig persoonlijke
problemen heeft. Daarnaast hebben ze ook een bepaald doel in het
leven of iets waar ze veel interesse voor hebben. En er is vaak
de behoefte om in afzondering te zijn of zich ergens alleen mee
bezig te kunnen houden. Dit is geen eenzaamheid, maar een behoefte
waar men naar streeft. Er kan zelfs irritatie ontstaan als men gestoord
wordt. |